To jest próg,
na którym system traci równowagę.

To jest moment,
w którym świat zapomina,
 jak powinien wyglądać,
i próbuje wymyślić się na nowo.

Jeśli chcesz zrozumieć — nie zrozumiesz.
Jeśli chcesz poczuć — być może poczujesz.
Jeśli chcesz być pewien — nie jesteś we właściwym miejscu.

To jest Antygona.

Nie jako opowieść.
Nie jako mit.
Nie jako postać.
Jako konieczność.